Boes is bij ons geboren. Onze eerste Hollandse herder, Cara, wierp een nest van 10 hondjes. Een lastige bevalling omdat een hondje overdwars kwam te liggen. Snel naar de dierenarts voor een keizersnee. Alle hondjes moesten meteen worden droog gewreven en dan zag je de bekjes open gaan voor de eerste ademtocht. Boes groeide snel op tot een lastig mannetje. We hebben wel wat met hem te stellen gehad. Uiteindelijk werd hij een fijne werkhond die ondanks dat hij altijd een eigen wil hield maar al te graag met ons bezig was. Een hond waar je op kon vertrouwen. Thuis was Boes een koning in zijn eigen rijk. Met respect voor z’n oude moeder nam hij altijd het voortouw. Wanneer een van de andere honden te ver ging greep hij onverbiddelijk in. Op soms niet mis te verstane wijze. Wanneer er een opstootje was tussen twee honden maakte hij daar snel een einde aan. Rust in het koninkrijk. Hij liet graag weten dat ie er was aan mensen die binnen kwamen en eiste dan zijn deel van de aandacht op. De koning werd alom gerespecteerd. Het laatste jaar viel het hem steeds zwaarder om zijn taak als vorst uit te voeren. Z’n onderdanen kwamen met steeds meer weg en hij greep nog maar zelden in. Z’n gang werd minder soepel en opstaan en liggen werd moeilijker. De koning was in de herfst van z’n leven beland en z’n macht leek tanende. Natuurlijk hebben we hem bijgestaan in z’n heerschappij maar een trotse koning leidt alleen. De winter brak aan en we kwamen voor een keus. De koning laten aftreden, laten wegkwijnen met het verlies van alle waardigheid of hem geven wat ie verdiende; een waardig einde. Gisteren waren we getuige van z’n laatste adem tocht. De koning is dood. Leve de koning!

Tags: ABOVO