Om een snelle vleesproductie te bevorderen zijn kippen geselecteerd op snelle groei en gewichtstoename. Gewoon selectie van snelle groeiers die weer worden doorgefokt met andere snelle groeiers. Neem steeds de zwaarste en de grootste voor de fok en uiteindelijk krijg je steeds sneller grote kipfilet. Tot zover geen probleem zou je denken. Wij blij want de prijs voor kip kan omlaag, kippenfokker blij want die verkoopt veel kilo kip. Maar voor de kip is het wellicht minder positief. De kuikens groeien zo snel dat dit gezondheidproblemen veroorzaakt. De gezondheidproblemen zijn weer van dien aard dat ze ernstige welzijnproblemen veroorzaken. De selectie op basis van groeisnelheid verstoort namelijk een proces dat symomorphis wordt genoemd. Bepaalde organen groeien sneller dan andere organen. Normaal gesproken is dit bij dieren prima in evenwicht maar wanneer we selectief op een eigenschap gaan selecteren raken andere systemen onderbelicht. Hart, longen, en kleine bloedvaatjes zijn heel belangrijk voor een goede opname en verdeling van zuurstof in het lichaam. Wanneer de capaciteit van deze organen niet goed op elkaar is afgestemd kunnen er grote problemen ontstaan, vergelijkbaar met hoogteziekte. Het welzijn van de kuikens en de fokdieren die volledig tot geslachtsrijpe leeftijd worden grootgebracht komt daardoor ernstig in gevaar.

Nu schrijf ik dit voor een website van de hondenschool. Ik verwacht voor een grootdeel lezers die dieren, en honden in het speciaal een warm hart toe dragen. Dus ik kan me voorstellen dat het bovenstaande misschien wel als onplezierig of zelf schokkend overkomt. Maar wat heeft het met honden te maken?

Wij als mensen, hondenliefhebbers, hebben een keur aan verschillende hondenrassen gefokt. Vroeger voornamelijk heel functioneel voor een bepaalde taak. Nu steeds meer voor een bepaald schoonheidsideaal, een bepaald rasspecifiek uiterlijk. In ons enthousiastme om bepaalde kenmerken te verheffen tot ideaal voor een ras zijn we gaan fokken en selecteren. Gezondheid is helaas vaak pas op de tweede of derde plaats gekomen. Natuurlijk houden we van onze honden maar als we nu het resultaat bekijken van het selectief fokken op bepaalde uiterlijke kenmerken dan is dat in een aantal gevallen veel schokkender dan het verhaal van de vleeskuikens hierboven.

We willen een hond met een platte kop, en dat z'n huig dan niet even snel in afmeting afneemt dan de lengte van z'n bek nemen we voorlief. We willen een grote brede kop op die hond, en dat alle pups via een keizersnede geboren moeten worden nemen we voor lief. We willen een heel klein hondje, en dat z'n schedel niet meer helemaal sluit en er veel hondjes met een "waterhoofd" geboren worden met alle pijn van dien nemen we voor lief. We willen een hele grote hond met lekker veel massa, en dat ie dan al op jonge leeftijd hartklachten krijgt nemen we voorlief. We willen een hele brede hond, een sterk lichaam, stoere poten en dat de knieën snel stuk gaan onder dit gewicht nemen we voor lief. We willen een aflopende ruglijn want dat is mooi en dat heupdisplasie oplevert nemen we voor lief. We willen best een hond met "gereserveerd" karrakter en dat we daarmee een hond fokken die permanent angstig is in onze drukke samenleving dat nemen we voor lief. We willen een hond met veel vel en enorme hanglippen en dat bijna al die honden aan hun ogen geopereerd moeten worden dat nemen we voor lief. Ik doe er verder het zwijgen toe maar er zijn nog wel meer voorbeelden te bedenken. Ik zie regelmatig rasspecifieke eigenschappen leiden tot lijden. Bijvoorbeeld een hond die tijdens een cursus uitvalt omdat z'n knie, heup oog geopereerd moet worden.

Ik ben absoluut niet tegen het fokken van verschillende rassen. De raskenmerken hoeven wat mij betreft niet eens nuttig of functioneel te zijn. Er is niets mis met mooi. Raskenmerken mogen wat mij betreft echter nooit een belemmering vormen voor de gezondheid en het welzijn van de hond. Honden met eigenschappen fokken omdat we die zo mooi vinden en een oogje dichtknijpen oor het verminderde dierenwelzijn overschreidt wat mij betreft een grens.

Een oplossing voor deze problemen is waarschijnlijk niet eenvoudig. Raseigenschappen liggen vast, beschreven in de rasstandaard en prijzen worden uitgerijkt voor het uiterlijk en niet voor gezondheid. Maar mag het ietsje minder extreem? Kunnen we niet het belang van gezondheid voor een specifiek uiterlijke eigenschap plaatsen? Hier hebben fokkers een belangrijke verantwoordelijkheid. Maar zeker niet alleen fokkers! Hier hebben alle hondenliefhebbers een verantwoordelijkheid in wat we kiezen en wat we tolereren. Want hondenliefhebber betekend toch niet dat we alles voor lief nemen maar dat we van honden houden?

Tags: mens&hond, rashond

Ik kwam een tijdje geleden deze reportage van de BBC: Dogfighting undercover tegen op het internet. Het gaat over georganiseerde hondengevechten in Ierland.

Tags: bijten, agressie, mens&hond

Acral lick dermatitis is een aandoening waarbij honden zich op een plaats op het lichaam, vaak een poot, kaal likken. Niet alleen kaal maar door het veelvuldig likken raakt de huid beschadigd. Hierdoor kunnen zweren ontstaan en kan een bacteriële infectie de kop opsteken. De hond zelf houd de wond open door er voortdurend aan te likken. Vaak wordt de oorzaak van lik granuloom gezocht in de gedragssfeer. Veelal wordt als oorzaak compulsief gedrag gesuggereerd of wordt stress of phobische angst als boosdoener gezien. Verlatingsangst en verveling lijken in veel gevallen de aanstichters. Daar komt dan nog bij dat wanneer een hond eenmaal begint met het open likken van z'n poot er hierdoor in de hersenen na van loop van tijd endorfinen vrijkomen. Deze endorfine zorgt o.a. voor onderdrukking van pijn en een fijn gevoel. Uiteindelijk lijkt de hond wel verslaafd te worden aan het gelik aan z'n poot.
Likgranuloom is erg lastig te behandelen. Er kan bij de behandeling gebruikgemaakt worden van antidepresiva, gedragstherapie (de hond moet uit een situatie van verveling of overmatige stress worden gehaald). Een aantal rassen zoals de Ierse Setter, de Dobereman, labrador retriever, Duitse dog en Duitse herder zij er extra gevoelig voor.
Philippe Denerolle en collega's lieten in een studie zien dat likgranuloom ook andere oorzaken kan hebben dan gedragsmatige. Ze stelden bij 6 honden een niet gedragsmatige oorzaak vast. De oorzaken die zij vonden waren lymphoom, een orthopedische pin in het been, pyoderma (een huidaandoening) mast cell tumor, leishmaniasis en sporotrichosis. Hoewel de oorzaak van likgranuloom dus vaak ligt in de situatie waarin de hond zich bevind en de daaruitvoortvloeiende stress is het ook goed mogelijk dat de oorzaak niet gedragsmatig is.

Bron:
Organic diseases mimicking acral lick dermatitis in six dogs.
J Am Anim Hosp Assoc. 2007 Jul-Aug;43(4):215-20.
Denerolle P, White SD, Taylor TS, Vandenabeele SI.

Tags: medisch, stress, gedragstherapie

Ik kwam tijdens het surfen dit audio fragment tegen over de band tussen baas en hond door de eeuw heen.

Honden zijn voor mensen al eeuwen een belangrijk dier. De adel pronkte met rashonden, terwijl het volk het dier voor de hondekar spande. Later ontstond een kameraadschappelijkere relatie. Volgende week openen twee tentoonstellingen en verschijnt er een boek over de relatie tussen de mens en de hond. Jori Zijlmans, samenstelster van een van de tentoonstellingen en het boek 'Hond & baas' in gesprek met Annelies van der Goot.

Tags: mens&hond

Al een geruime tijd woedt er een discussie op ons forum over hondenvoeding. Voor en tegenstanders van brokvoer brengen argumenten naar voren waarom het een beter zou zijn dan het ander. Wie hier meer van wil weten doet er goed aan het forum te bezoeken.

Als deelnemer aan deze discussie kwam ik in een zoektocht naar informatie op het internet op de site van de Stichting Nationaal Centrum voor Wetenschap en Technologie. Hier staat een artikel over een model van het honden maag-darm kanaal dat uitstekend gebruikt kan worden om het verteringsproces van hondenvoeding te kunnen volgen. Het model bestaat uit buizen, slangen en kleppen die de peristaltische bewegingen en de juiste temperatuur kunnen nabootsen. Het hondenmodel kreeg de naam FIDO (functional gastrointestinal dog model). Onderzoek naar goede voeding voor de hond is van groot belang.

Wie wil nu niet dat z'n hond een goede, gezonde maaltijd krijgt. Wat dat dan moet zijn en hoe goed bepaalde voedingsmiddelen door de hond verteerd worden weten we vaak niet. De hond is al heel lang als huisdier bij de mens maar nog steeds ontbreekt diepgaand inzicht over de juiste voeding. Uit ethisch oogpunt is het niet altijd wenselijk om te onderzoeken wat er allemaal gebeurt tijdens de vertering in het maag-darmstelsel van de hond. Daarom worden er proefdieren gebruikt wat ook weer ethische bezwaren oplevert. FIDO van TNO bied dus de mogelijkheid om dit te het verteringsproces te onderzoeken zonder dat dit proefdieren kost.


Bron: KennisLink: TNO in vitro modellen van het maag-darm kanaal als alternatief voor dierproeven

Tags: voeding

Het is altijd weer schrikken al je met de hond naar de dierenarts gaat voor een vaccinatie. Een terug komende aanslag op de portomonaie. Misschien wel mede hierom dat ik steeds vaker mensen hoor twijfelen over het nut van die herhalings entingen. Moet dit nu wel ieder jaar en is dit nu niet gewoon zakken vullen voor de dierenarts? Maar ook bezwaren die niet met geld te maken hebben steken hier en daar de kop op. Een steeds grotere groep vraagt zich af of de inentingen wel nodig zijn in een land waarin nog zo weinig ziekte waartegen gevaccineerd wordt daadwerkelijk de kop op steken. Sterker nog zeggen sommige, vaccinaties zijn dode of verzwakte ziekte verwekkers en vormen dus een potentieel gezondheidsrisico voor de hond. Deze gedachte wordt voornamelijk gevoed door The Canine Health Concern Group. Deze groep is voor een groot deel verantwoordelijk voor de toenemende angst onder honden en katten bezitters dat hun huisdieren immunologische problemen zouden krijgen zoals auto-immuunziekte of allergieën. Toch spreken de feiten dit sterk tegen. Negatieve gevolgen van een vaccinatie bij kat of hond komen in slechts 2 tot 6 gevallen per 100.000 dieren voor.Werkelijk serieuze gevolgen komen nog veel minder vaak voor. Het idee dat veel van de ziekte waartegen gevaccineerd wordt niet meer vaak voorkomen klopt voor een deel wel. Dit is echter te danken aan dit zelfde vaccinatie beleid. Het stoppen met vaccineren kan er ook weer makkelijk toe leiden dat deze ziektes weer in frequentie toenemen. Het gaat hier om ziektes als virale hepatitis , ziekte van Carré (hondenziekte), parvovirus en Leptospirosis (ziekte van Weil) die ook voor de mens besmettelijk is. Dit zijn ziekten waarbij besmetting gemakkelijk kan plaats vinden en er een groot gevaar voor de hond ontstaat. Er zijn ook een aantal andere ziekte waar je aan zou kunnen denken zoals rabiës en kennelhoest die misschien wat minder belangrijk zijn vanwege de besmettelijkheid of de ernst. De noodzaak om dan te vaccineren hangt af van de omgeving. (vaccinatie tegen rabiës is in veel buitenlanden aan te raden of verplicht omdat dat daar veel voorkomt en een uitbraak zomaar niet terug te dringen is). Een bijkomend niet te onderschatten voordeel van de herhalingsenting is de algemene medische controle die de dierenarts dan kan verrichten.

Er zijn nu entingen die het niet meer noodzakelijk maken om ieder jaar een herhaling te geven. Intervet heeft Nobivac op de markt gebracht. Deze enting tegen virale hepatitis , ziekte van Carré (hondenziekte) en parvovirus verlengen de periode van immuniteit van 1 naar 3 jaar. Je kunt hierover bij je dierenarts om meer informatie vragen. De jaarlijkse herhalingsenting voor Leptospirosis en parainfluensa echter nog wel van het grootste belang.

Bron:
Duration of immunity (DOI) and booster vaccination - dealing with the issue at practice level in the UK. by R. James Hill
Veterinary Microbiology (elsevier)

http://www.bcfi-vet.be/
http://www.consumed.nl/

Tags: medisch

In-your-face-hond is deze keer de Mopshond

Op de site van Mopshondenvereniging C O M M E D I A kunnen we lezen:

De Mopshond is ten eerste een echte huishond die zich erg graag onder
de mensen bevindt. Hij vindt het heerlijk om overal mee naar toe te mogen.
De Mopshond is een hond die rustig en zeker niet te hard mag worden benaderd,
maar wel consequent moet worden opgevoed. In het begin is de speelse Mops
wel een beetje druk, omdat ze zeer energiek zijn. Maar hoe ouder ze worden
des te rustiger. Hij knort, is grappig-koppig en lichtgeraakt, zeer moedig en
kan oud worden. Ook is de Mops een echte kindervriend en zeker niet
agressief naar mensen of soortgenoten toe. De visite wordt meestal
luidruchtig onthaald, want de Mops "waakt " wel over huis en hof.
Zij zijn blij met ieder bezoek.

Tags: rashond

Rally-O(bedience) is een vorm van gehoorzaamheid die lijkt op een kruising tussen behendigheid en GG. De oefeningen die worden uitgevoerd komen uit het GG/Obedience, maar deze worden in de vorm van een parcours van 15-20 oefeningen gelopen. Dit parcours wordt ontworpen door een keurmeester die de deelnemers op dit parcours beoordeelt. Er zijn ca. 50 oefeningen waaruit de keurmeester het parcours opbouwt. Ieder parcours is dus anders.

Rally-O is een heel populaire hondensport in de U.S.A., en het begint langzaam de wereld te veroveren. Het grote verschil met de meeste andere hondensporten is dat bij Rally-O een deelnemer zijn hond mag aanmoedigen door middel van praten, kloppen op het been, in de handen klappen en aanmoedigende signalen. Het doel is een vrolijke combinatie die een parcours energiek loopt. Corrigeren zowel fysiek als verbaal is niet toegestaan.

Wil je meer weten over deze hondensport, ga dan naar de website van AHOV-Hondenschool

Deze informatie is afkomstig van de Rally-O informatie pagina van AHOV-Hondenschool

Tags: training

De laatste jaren lijkt het wel of er steeds meer honden epilepsie of
epileptiforme aanvallen ontwikkelen. Een aantal van de oorzaken voor
dit verschijnsel wordt toegewezen aan de leefomstandigheden van de
moderne huishond.

Epilepsie is het herhaald optreden van toevallen. Meestal komen die
aanvallen met een zekere regelmaat van gemiddeld eens per maand.
Treden ze vaker op, dan zijn medicijnen noodzakelijk. Aanvallen
ontstaan doordat er in de hersenen bepaalde signalen niet worden
afgezwakt. In normale gevallen worden in de hersenen een heleboel
signalen ontvangen, verwerkt en verzonden. Het wordt allemaal
automatisch in de juiste banen geleid. Als een hond epilepsie heeft,
worden de signalen niet allemaal op de juiste manier verwerkt. Ze
hopen zich als het ware op en op een bepaald moment komen ze tot een
uitbarsting in de vorm van een aanval. De hond zelf merkt daar in
principe weinig van.

Meer informatie over epilpsie bij honden en over behandelmethoden is
te vinden op de site: Epilepsiebijhonden


Bron: Epilepsie bij honden: www.epilepsiebijhonden.nl/home.htm

Tags: medisch, gedrag

De hersenen van zoogdieren zijn enorm complex. Ieder gedrag wat een dier kan vertonen wordt gevormd in en door de hersenen. Ingewikkelder en veel beter dan de beste computer die je maar kunt bedenken. Zo’n ingewikkeld systeem is ook kwetsbaar. Dus liggen de hersenen goed beschermd in een stevige schedel. De hersenen worden van voeding en zuurstof voorzien door een uitgebreid bloedvaten stelsel. Om nu te zorgen dat niet alles wat in ons bloed zit zomaar naar de hersenen kan is en nog een bloed-hersen barrière tussen de hersenen en het bloed. Deze zorgt er voor dat zuurstof en voedingsstoffen wel naar de hersenen kunnen maar dat bv een rondwarend virus er niet in kan. Ook heel veel medicijnen worden door de bloed-hersen barrière geheel of gedeeltelijk tegengehouden. Dit betekent dat we sommige medicijnen zonder gevaar kunnen slikken terwijl ze eigenlijk voor de hersenen heel schadelijk zijn. Zolang ze niet door de bloed-hersen barrière komen is er niets aan de hand.

Ivermectin is een middel wat wordt gebruikt voor het ontwormen van honden. Dit middel zorgt ervoor dat een groot aantal zenuwcellen van de wormen geen signalen meer door kunnen geven. Hierdoor treed een dodelijke verlamming op. Bij honden worden de hersenen hiertegen beschermd door de bloed-hersen barrière. Hierdoor ondervinden de zenuwcellen van honden geen probleem van de ivermectin. In de bloed-hersen barrière zitten eiwitten die voorkomen dat een stof als ivermectin (maar ook een aantal andere medicijnen) niet bij de hersenen kunnen komen. Deze stoffen worden als het ware uit het bloed gefilterd voor het naar de hersenen gaat. De genen die voor deze eiwitten zorgen noemen we de MDR (Multiple Drug Resistance) genen. Wanneer er nu iets mis is met die eiwitten in dit filter kunnen bepaalde stoffen wel bij de hersenen komen en schaden aanrichten aan de zenuwcellen.

Bij honden waar iets mis is met het MDR gen worden bepaalde stoffen dus door de bloed-hersen barrière heen gelaten die daar “normaal” niet doorheen kunnen. Dit betekend dat een stof als ivermectin die een groot aantal zenuwcellen kan remmen in hun werking nu ook bij de hersenen van de hond kan komen. Dit heeft dan onmiddellijk gevolgen voor de hersenen van de hond en kan al snel de dood tot gevolg hebben.

Het was voor deze rassen al langer bekend dat er een overgevoelige reactie op ivermectin (en ongeveer 20 andere medicijnen waaronder een aantal cytostatica) kon optreden. Nu heeft men ontdekt wat de oorzaak hiervan is. Een defect in het MDR gen. Wanneer er in de code van dit gen een foutje zit, heeft dit gevolgen voor de eiwitten in de bloed-hersen barrière. Het eiwit dat zorgt voor het tegenhouden van o.a. ivermectin werkt dan niet meer. De gevoeligheid voor het ontwormingsmiddel ivermectin wordt dus veroorzaakt door een foutje in het MDR gen en is daarmee dus een erfelijke afwijking.

Rassen waarbij deze erfelijke afwijking voorkomt zijn:
Australian Shepherd
Australian Shepherd miniature
Collie
English Shepherd
Longhaired Whippet
McNap
Old Englisch Sheepdog
Shetland Sheepdog
Silken Windhound

Bron:
Breed distribution and history of canine mdr1-1a pharmacogenetic mutation that marks the emergence of breeds from the collie lineage.

Mark W. Neff, Kathryn R. Robertson, Aaron K. Wong, Noa Safra, Karl W. Broman, Montgomery Slatkin, Katrina L. Mealey, and Niels C. Pedersen

Tags: medisch

Nog eens een link naar informatie over het fenomenale vermogen van honden om kanker op te sporen. De planet.nl site bestede aandacht aan dit fenomeen. Bekijk ook het filmpje wat er bij zit eens.

Tags: medisch, mens&hond

Dieren brengen een soort huiselijk gevoel teweeg bij mensen. Voor mensen in een ziekenhuis of verzorgingstehuis kan het de omgeving zelfs normaal doen lijken. Het gevoel van ziekte, eenzaamheid, angst, scheiding van familie en zelfs depressie kan worden verminderd door een bezoek van een “therapie” hond. Het geeft een welkome afwisseling van de dagelijkse sleur en daarmee iets om naar uit te kijken. Veel mensen zijn actiever en reageren beter na het bezoek van een hond. Het aaien van een hond vereist het gebruik van de handen en beweging. Ook is het prettig dat honden zich niet bekommeren om de leeftijd van de persoon in kwestie. Een hond kan ook aanleiding geven voor een praatje en maakt het gemakkelijker om iemand aan te spreken. Er is maar een beperkte hoeveelheid literatuur over dit onderwerp. Verder onderzoek naar de voor en nadelen van honden in verzorgingstehuizen is nodig om een goed beeld te krijgen van de effecten. Nadelen zij er natuurlijk ook: mensen kunnen b.v. allergisch zijn voor honden en het kan in strijd zijn met hygiëne regels van een tehuis. Al met al lijkt het er op dat het de kwaliteit van het leven in een verzorgingstehuis aanzienlijk kan verbeteren.
Bron: The healing power of dogs: Cocoa's story. Cangelosi PR, Embrey CN. J Psychosoc Nurs Ment Health Serv. 2006 Jan;44(1):17-20.

Tags: mens&hond

De genetische code van de hond (de Boxer Tasha) is ontcijferd. Dit werd gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Nature van 8 December 2005. Dit wil zeggen dat we nu alle erfelijke informatie die voor een bepaalde eigenschap codeert hebben achterhaald.
Ik was behoorlijk onder de indruk toen ik dit las. Maar toen ik dit tegen andere hondenliefhebbers vertelde kreeg ik steed een lauwe reactie; “Ja leuk maar wat hebben we er aan?” Ik zal proberen uit te leggen wat ik nu zo belangerijk vind aan het bekend worden van dit honden genoom is (genoom is verzameling van alle genen van een dier).
Alle eigenschappen die een dier of mens heeft worden in aanleg bepaald door de erfelijke informatie die ze van hun ouders hebben meegekregen. Alle functies van een mens of dier zijn dus uiteindelijk het resultaat van de werking van een of meerdere genen. Het niet goed functioneren of niet aanwezig zijn van bepaalde genen kan er voor zorgen dat een dier ziek word of afwijkend van de rest.

DNA ligt op de chromosomen en bevat de erfelijke informatie. Als je meer wilt weten over DNA en de manier waarop erfelijke informatie is opgeslagen en tot uiting kan komen kun je de volgen de sites bezoeken: Genomics.nl, Erfelijkheid.nl

Met de kennis over de genen van de hond hopen onderzoekers meer inzicht te krijgen in de invloed van bepaalde genen op uiterlijke en functionele eigenschappen van dier en mens. Er is bewust gekozen voor een dier met een hoge mate van inteelt omdat er dan minder verschillende varianten van een gen aanwezig zijn. Dit maakte het ontcijferen van het gehele genoom (verzameling van alle genen) van de boxer eenvoudiger. Honden verschillen enorm in hun uitrlijke en gedrag maar toch is hun genoom voor 99,85% hetzelfde. Momenteel zijn er al delen van het genoom van andere rassen (Duitse herder, beagle, greyhound, als ook verwante soorten als de wolf en coyote) in kaart gebracht en dat wordt nog verder uitgebreid. De boxer en de poedel verschillen bijvoorbeeld maar in een op de 900DNA-bouwstenen van elkaar. Omdat de verschillen In de genen zo klein zijn en de verschillen in uiterlijke kenmerken en gedrag behoorlijk groot, is de hond een prima model om uit te zoeken welke genen nu betroken zijn bij een bepaald gedrag of uiterlijk kenmerk. Dit brengt kennis met zich mee over de functie van allerlei genen.
Maar er is meer! Honden en mensen hebben een aantal dezelfde ziekten. waaronder kanker, epileptie en diabetes. De genen die betroken zijn bij deze ziektes kunnnen waarscheinlijk In honden eenvoudiger worden gevonden dan In de mens. Zo Is het bijvoorbeeld mogelijk om de genen van rassen met een grote aanleg voor kanker te vergelijken met rassen met veel minder aanleg. Omdat de verschillende rassen maar in een beperkt aantal genen verschillen is de zoektocht naar de genen die bij de ziekte betrokken zijn eenvoudiger geworden. Dit is dus informatie waar mens en hond van kunnen profiteren.
Bron: Nature december 2005 vol 438

Tags: medisch

Honden zijn net zo goed als state of the art screening test en in het opsporen van kanker. Het lijkt er steeds meer op dat getrainde honden mammogrammen en CT scans zouden kunnen vervangen. Eerder heeft onderzoek al uitgewezen dat honden in staat zijn om blaaskanker te kunnen ruiken. Het klinkt misschien heel gek maar zo heel vreemd is het niet. Kankerpatiënten ademen spoortjes van bepaalde chemische verbindingen uit (alkanen en benzeen verbindingen) die honden kunnen ruiken in zeer lage concentraties. Onderzoek van de  Pine Street Foundation in San Anselmo,California, US heeft 3 Labrador retrievers en 2 Portugese waterhonden getraind voor een aantal weken met adem monsters van kankerpatiënten. Om te testen hoe goed de honden het truckje hebben geleerd werd een test opgezet: 55 longkanker patiënten, 31 borstkankerpatiënten en 83 gezonde controle personen (de patiënten waren allemaal gecontroleerd dmv biopten). De honden waren instaat om 99% van de lonkanker patiënten aan te wijzen en vergiste zich in 1 geval bij een gezonde controle persoon. Van de Borstkanker patiënten werd 88% goed aangewezen en ze maakte een vergissing in 2% van de controle personen.
Dit lijkt allemaal behoorlijk overtuigend. Het is echter nog niet duidelijk of de honden echt kanker detecteren of dat het gaat om algemene ziekte verschijnselen zoals bij een flinke ontsteking. Het vereist nog verder onderzoek zoals het testen met patiënten die andere ziektes onder de leden hebben en uitzoeken hoe vroeg in het ziekteproces honden instaat zijn om kanker te detecteren voordat het in de praktijk bruikbaar wordt. Het zou echte geweldig zijn wanneer we met behulp van de hond eerder instaat zouden zijn om kanker op te sporen.   Bron: Integrative Cancer Therapies (vol 5, p 1)

Tags: medisch, mens&hond

Al eerder hebben we plaatsten we een berichtje over oudere honden en het bijbehorende gedrag en gebreken. Het blijkt in de praktijk moeilijk om een goede, betrouwbare diagnose te stellen als het gaat om hersenveroudering bij honden. Onderzoek aan de Universiteit van Utrecht van faculteit diergeneeskunde heeft vergeleken of een vragenlijst die door honden eigenaren kan worden ingevuld een betrouwbare aanwijzing geeft over de hersenveroudering van hun hond. 30 honden (met en zonder gedragsmatige verschijnselen van hersenveroudering) werden onderzocht op het voorkomen van verkleining van de hersenen, eiwit plaques en een aantal andere Alzheimer-achtige verschijnselen. Tevens was een vragenlijst voor deze honden ingevuld over een aantal gedragingen tijden hun leven.

De onderwerpen uit de vagen lijst gaan over:
• eetlust
• drinken
• incontinentie
• dag/nacht ritme
• doelloos gedrag
• activiteit en interactie
• waarneming van de omgeving
• desorientatie
• geheugen
• persoonlijkheid verandering  



Niet alleen blijkt uit deze studie nog eens dat hersenveroudering bij honden zeer veel overeenkomst vertoont met de Ziekte va Alzheimer bij mensen, maar ook is hiermee een bruikbare vragenlijst opgesteld. Uit de vragenlijst was af te leiden dat een aantal honden Alzheimer-achtige verschijnselen hadden. Het onderzoek van de hersenen bij die zelfde honden bevestigde dit. Met behulp van de vragenlijst is dus heel goed te voorspellen of de hond werkelijk aan Alzheimer-achtige verschijnselen leid of niet. Dit is dus een heel belangrijk hulpmiddel voor het stellen van een juiste diagnose en het inzetten van een behandeling.

Bron: Cognitive disturbances in old dogs suffering from the canine counterpart of Alzheimer’s disease J.E. Rofina, A.M. van Ederen, M.J.M. Toussaint , M. Secrève, A. van der Spek, I. van der Meer, F.J.C.M. Van Eerdenburg, E. Gruys Brain Research 2005 (artikle in press)

Tags: medisch, gedrag