Wij hebben 3 honden: Een Hollandse Herder, een Bulterriër en een Whippet. Prachtig, geweldig hoe deze dieren van elkaar verschillen in uiterlijk en gedrag. Ze verschillen ook heel erg in voorkeuren voor verschillende zaken. Zo wil de Bulterriër graag door de modder baggeren, graven in de aarde happen. De Hollandse Herder ziet dat niet zo zitten. Niet dat ie bang is om vies te worden, maar om dit nu als doel te stellen gaat hem duidelijk te ver. Hij snuffelt lekker, vindt het heel leuk als je een balletje gooit, maar zal zich niet zonder aanleiding druk maken. De Whippet rent graag! Maakt niet uit waar, door de modder, over het gras, in de winter, in de zomer, hij vindt het allemaal prima. Het liefst heeft hij dat anderen dan achter hem aan rennen, maar de meesten geven dit al snel op. Tot zo ver hele leuke verschillen. Maar een ding zit me wel een beetje dwars. Het gaat over het eten. De Bull en de Hollander eten alles. Alles wat voor hen bedoeld is, alles wat voor anderen bedoeld is en ook die dingen waarvan ze vast wel een vermoeden hebben dat het zeker niet voor hen bedoeld is. Alles gaat er in als koek! Brokken, pens, kluiven van buffelhuid, varkensoren, brood, fruit, rauwe kip, gebakken kip, alles. Maar dan de Whippet..... Een kieskauw, verschrikkelijk! Brokken gaan er goed in. Maar dan besluit je ze eens te verwennen met pens. De Bull: opgewonden, slingert er even mee en schrokt het naar binnen. De Hollander: in opperste staat van serieuze vreetlust! Niks spelen, direct verslinden. En dan de Whippet: hij pakt het aan met twee hoektanden, laat het meteen weer vallen, kijkt er naar, kijkt naar me op, kijkt weer naar beneden, kijkt weer op..... zo komen we niet verder. Ik pak het nog eens op en biedt het nog eens aan. "Kijk eens! lekker!" Hij draait zijn kop weg. Zie ik daar afgrijzen in z'n blik? Nu denk je misschien: hij lust geen pens. Maar dit vertoont de Whippet met bijna alle "lekkere honden dingen" die je hem voorhoudt. Kipfilet: alleen gebakken, buffelhuid: pffft, rauw vlees: alsof je hem op z'n poot staat. Dit vind ik persoonlijk nogal irritant. Het is niet heel erg, maar ik wil gewoon die dankbare, schrokkerige, hebberige vraatlustige reactie zien. Maar bij de Whippet vang ik bot.
Totdat we een week geleden van Biofood een aantal kluiven binnen kregen. Ik pakte een kluif en alle drie stonden ze uiterst geïnteresseerd te kijken. Ja, ook de Whippet! Ongelofelijk!Hij pakte de kluif aan en begon te kluiven. Het leek er zelfs op dat hij ervan genoot, maar dat kan toeval zijn.

Dit is 'm: Otto de whippet. Hij kluift!

Tags: voeding, mens&hond