Likgranuloom
Likgranuloom is erg lastig te behandelen. Er kan bij de behandeling gebruikgemaakt worden van antidepresiva, gedragstherapie (de hond moet uit een situatie van verveling of overmatige stress worden gehaald). Een aantal rassen zoals de Ierse Setter, de Dobereman, labrador retriever, Duitse dog en Duitse herder zij er extra gevoelig voor.
Philippe Denerolle en collega's lieten in een studie zien dat likgranuloom ook andere oorzaken kan hebben dan gedragsmatige. Ze stelden bij 6 honden een niet gedragsmatige oorzaak vast. De oorzaken die zij vonden waren lymphoom, een orthopedische pin in het been, pyoderma (een huidaandoening) mast cell tumor, leishmaniasis en sporotrichosis. Hoewel de oorzaak van likgranuloom dus vaak ligt in de situatie waarin de hond zich bevind en de daaruitvoortvloeiende stress is het ook goed mogelijk dat de oorzaak niet gedragsmatig is.
Bron:
Organic diseases mimicking acral lick dermatitis in
six dogs.
J Am Anim Hosp Assoc. 2007 Jul-Aug;43(4):215-20.
Denerolle P, White SD, Taylor TS, Vandenabeele
SI.
Ovariëctomie (sterilisatie)
Ovariëctomie (sterilisatie) verhoogt gedragsmatige reactiviteit van Duitseherders honden
Ovariëctomie (vaak Sterilisatie of castratie van de teef genoemd) is een veel uitgevoerde operatie. De meest voorkomende reden hiervoor is vaak het voorkomen van ongewenste zwangerschap. De operatie is natuurlijk niet helemaal zonder bijwerkingen. Een aantal ongewenste bijwerkingen wordt gerapporteerd; gewichtstoename, meer eten, problemen met de vacht, en incontinentie. Over gedragsveranderingen ten gevolge van castratie bij teven is vreemd genoeg nog niet zoveel geschreven. Er zijn een aantal studies bekend die melden dat er meer kans op agressie is naar de gezinsleden toe na ovariëctomie. Maar dit alleen als de honden al wat agressie vertoonde in het eerste levensjaar. ook zijn gevallen beschrijven van teven die een verhoogde algemene activiteit vertonen. In een studie uitgevoerd door Hyeon H. Kim et al. is onderzocht wat het effect is van castratie van de teef op de reactiviteit van 14 Duitse herdershonden (7 gecastreerde en 7 intacte honden).
De honden werden blootgesteld aan twee prikkels die de reactiviteit konden opwekken. Benadering van een onbekende persoon en benadering van een onbekende hond. Het gedrag van de honden werd vervolgens geobserveerd. Er werd daarbij een indeling gemaakt in 5 categorieën: 0 = aandachtig of geen reactie 1 = defensieve of milde reactiviteit 2 = middelmatige reactiviteit 3 = heftige reactiviteit. Gecastreerde teven bleken in dit onderzoek reactiever dan intacte dieren. Duitseherders honden die ovariëctomie hebben ondergaan (maar wellicht geld dit ook wel voor andere rassen) tussen de 5 en 10 maanden oud vertonen een verhoogde reactiviteit dan intacte dieren in dezelfde leeftijdsgroep.
Bron:
Effects of ovariohysterectomy on reactivity in German Shepherd dogs
Hyeon H. Kim, Seong C. Yeon, Katherine A. Houpt, Hee C. Lee, Hong H. Chang, Hyo J. Lee
The Veterinary Journal 172 (2006) 154–159
Meer informatie over ovariëctomie bij de teef kun je hier vinden.
of op de site van DAP Breukelen
Vaccinaties en de jaarlijkse herhalingsenting
Er zijn nu entingen die het niet meer noodzakelijk maken om ieder jaar een herhaling te geven. Intervet heeft Nobivac op de markt gebracht. Deze enting tegen virale hepatitis , ziekte van Carré (hondenziekte) en parvovirus verlengen de periode van immuniteit van 1 naar 3 jaar. Je kunt hierover bij je dierenarts om meer informatie vragen. De jaarlijkse herhalingsenting voor Leptospirosis en parainfluensa echter nog wel van het grootste belang.
Bron:
Duration of immunity (DOI) and booster vaccination - dealing with the issue at practice level in the UK. by R. James Hill
Veterinary Microbiology (elsevier)
http://www.bcfi-vet.be/
http://www.consumed.nl/
Epilepsie bij honden
epileptiforme aanvallen ontwikkelen. Een aantal van de oorzaken voor
dit verschijnsel wordt toegewezen aan de leefomstandigheden van de
moderne huishond.
Epilepsie is het herhaald optreden van toevallen. Meestal komen die
aanvallen met een zekere regelmaat van gemiddeld eens per maand.
Treden ze vaker op, dan zijn medicijnen noodzakelijk. Aanvallen
ontstaan doordat er in de hersenen bepaalde signalen niet worden
afgezwakt. In normale gevallen worden in de hersenen een heleboel
signalen ontvangen, verwerkt en verzonden. Het wordt allemaal
automatisch in de juiste banen geleid. Als een hond epilepsie heeft,
worden de signalen niet allemaal op de juiste manier verwerkt. Ze
hopen zich als het ware op en op een bepaald moment komen ze tot een
uitbarsting in de vorm van een aanval. De hond zelf merkt daar in
principe weinig van.
Meer informatie over epilpsie bij honden en over behandelmethoden is
te vinden op de site: Epilepsiebijhonden
Bron: Epilepsie bij honden: www.epilepsiebijhonden.nl/home.htm
Overgevoeligheid voor het ontwormingsmiddel Ivermectine
Ivermectin is een middel wat wordt gebruikt voor
het ontwormen van honden. Dit middel zorgt ervoor
dat een groot aantal zenuwcellen van de wormen geen
signalen meer door kunnen geven. Hierdoor treed een
dodelijke verlamming op. Bij honden worden de
hersenen hiertegen beschermd door de bloed-hersen
barrière. Hierdoor ondervinden de zenuwcellen van
honden geen probleem van de ivermectin. In de
bloed-hersen barrière zitten eiwitten die voorkomen
dat een stof als ivermectin (maar ook een aantal
andere medicijnen) niet bij de hersenen kunnen
komen. Deze stoffen worden als het ware uit het
bloed gefilterd voor het naar de hersenen gaat. De
genen die voor deze eiwitten zorgen noemen we de
MDR (Multiple Drug Resistance) genen. Wanneer er nu
iets mis is met die eiwitten in dit filter kunnen
bepaalde stoffen wel bij de hersenen komen en
schaden aanrichten aan de zenuwcellen.
Bij honden waar iets mis is met het MDR gen worden
bepaalde stoffen dus door de bloed-hersen barrière
heen gelaten die daar “normaal” niet doorheen
kunnen. Dit betekend dat een stof als ivermectin
die een groot aantal zenuwcellen kan remmen in hun
werking nu ook bij de hersenen van de hond kan
komen. Dit heeft dan onmiddellijk gevolgen voor de
hersenen van de hond en kan al snel de dood tot
gevolg hebben.
Het was voor deze rassen al langer bekend dat er
een overgevoelige reactie op ivermectin (en
ongeveer 20 andere medicijnen waaronder een aantal
cytostatica) kon optreden. Nu heeft men ontdekt wat
de oorzaak hiervan is. Een defect in het MDR gen.
Wanneer er in de code van dit gen een foutje zit,
heeft dit gevolgen voor de eiwitten in de
bloed-hersen barrière. Het eiwit dat zorgt voor het
tegenhouden van o.a. ivermectin werkt dan niet
meer. De gevoeligheid voor het ontwormingsmiddel
ivermectin wordt dus veroorzaakt door een foutje in
het MDR gen en is daarmee dus een erfelijke
afwijking.
Rassen waarbij deze erfelijke afwijking voorkomt
zijn:
Australian Shepherd
Australian Shepherd miniature
Collie
English Shepherd
Longhaired Whippet
McNap
Old Englisch Sheepdog
Shetland Sheepdog
Silken Windhound
Bron:
Breed distribution and history of canine
mdr1-1a pharmacogenetic mutation that marks the
emergence of breeds from the collie lineage.
Mark W. Neff, Kathryn R. Robertson, Aaron K.
Wong, Noa Safra, Karl W. Broman, Montgomery
Slatkin, Katrina L. Mealey, and Niels C.
Pedersen
Waar zitten de meeste teken?
Er is onderzoek gedaan door de Animal Sciences group van de Universiteit van Wageningen naar de plaatsen in Nederland waar de meeste teken zich bevinden en waar ze de meeste ziektes overbrengen.Teken blijken vooral in duingebieden met rijke bodemvegetatie voor te komen. In die gebieden zijn ook de meeste teken te vinden die besmet zijn met de bacterie Borrelia burgdorferi, die bij de mens de ziekte van Lyme veroorzaakt. In heidegebieden houden teken zich het minst op en daar wordt ook het laagste aantal besmette teken gevonden.
Dit blijkt uit onderzoek van de Animal Sciences Group en Alterra van Wageningen UR (Universiteit en Research Centrum) en het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM).
De resultaten van het onderzoek zijn te lezen in een PDF van de site van de Universiteit van Wageningen.
Teken verwijderen kun je heel handig en snel met O'Tom tekenhaakjes.
Dementie bij de hond met Hills Pet Nutrition voer behandeld
Honden ruiken kanker (2)
Erfelijkheid van agressief gedrag bij de Golden Retriever
Allereerst werd
doormiddel van uitgebreid onderzoek naar de
stambomen vastgesteld dat de agressie die deze
honden vertoonde ook in andere dieren van de zelfde
foklijn voorkwam. De kans was dus groot dat een
agressieve Golden die mee deed in het onderzoek
naaste familie had die ook agressief gedrag
vertoonde. Deze agressie bleek dus in hoge mate
erfelijk te zijn. Doordat de honden uit het
onderzoek allemaal tot het zelfde ras behoren
lijken de verschillende honden erfelijk gezien erg
veel op elkaar. Er zijn minder verschillen tussen
twee Golden Retrievers dan tussen een Golden en
b.v. een Boxer. De erfelijke verschillen tussen een
agressieve en niet agressieve Golden die met
agressie te maken hebben zijn dus eenvoudiger te
onderscheiden van andere verschillen dan wanneer je
verschillende rassen zou onderzoeken.
In het onderzoek is gezocht naar mutaties in genen
van het serotonine systeem. In dit systeem speelt
de neurotransmitter (signaalstof waarmee
zenuwcellen met elkaar communiceren) serotonine een
centrale rol. Serotonine is een neurotransmitter
die betrokken is bij de gemoedstoestand van mens en
dier. Wanneer mensen depressief zijn is dat
hoogstwaarschijnlijk te wijten aan een verstoring
van het serotonine systeem. Medicijnen die bij
depressie worden voorgeschreven hebben dan ook hun
effect op dit systeem. Een aantal wetenschappelijke
publicaties laten zien dat het serotonine systeem
ook betrokken is bij agressie bij honden. Er zijn 3
genen uit dit serotonine systeem onderzocht op hun
rol bij erfelijke agressie bij de Golden.
Uit het onderzoek blijkt dat de genen van het
serotonine systeem van agressieve en niet
agressieve Goldens niet essentieel verschillen. Dit
lijkt misschien wat teleurstellend. Maar in de
wetenschap is dit nu eenmaal een risico. Je hebt
een bepaalde vraag, je denkt na over een mogelijk
antwoord en je test dit antwoord doormiddel van een
aantal experimenten. Vervolgens is de vraag
beantwoordt. Natuurlijk is het voor de
onderzoekster prettiger als het antwoord
overeenkomt met de eerdere vermoedens. Toch is dit
onderzoek van grote waarde. De methoden die in dit
onderzoek zijn ontwikkeld en opgezet kunnen
gebruikt worden voor eventueel vervolg onderzoek.
Meer informatie over het golden project kun je
nalezen op de site van Prof. Dr. Bernard A. van Oost
Bron:
Genetics of aggressive behaviour in Golden
Retriever dogs
Linda van den Berg, 2006
ISBN-10:90-393-4227-x
De erfelijke code van de hond
Ik was behoorlijk onder de indruk toen ik dit las. Maar toen ik dit tegen andere hondenliefhebbers vertelde kreeg ik steed een lauwe reactie; “Ja leuk maar wat hebben we er aan?” Ik zal proberen uit te leggen wat ik nu zo belangerijk vind aan het bekend worden van dit honden genoom is (genoom is verzameling van alle genen van een dier).
Alle eigenschappen die een dier of mens heeft worden in aanleg bepaald door de erfelijke informatie die ze van hun ouders hebben meegekregen. Alle functies van een mens of dier zijn dus uiteindelijk het resultaat van de werking van een of meerdere genen. Het niet goed functioneren of niet aanwezig zijn van bepaalde genen kan er voor zorgen dat een dier ziek word of afwijkend van de rest.
DNA ligt op de chromosomen en bevat de
erfelijke informatie. Als je meer wilt weten over
DNA en de manier waarop erfelijke informatie is
opgeslagen en tot uiting kan komen kun je de volgen
de sites bezoeken: Genomics.nl,
Erfelijkheid.nl
Met de kennis over de
genen van de hond hopen onderzoekers meer inzicht
te krijgen in de invloed van bepaalde genen op
uiterlijke en functionele eigenschappen van dier en
mens. Er is bewust gekozen voor een dier met een
hoge mate van inteelt omdat er dan minder
verschillende varianten van een gen aanwezig zijn.
Dit maakte het ontcijferen van het gehele genoom
(verzameling van alle genen) van de boxer
eenvoudiger. Honden verschillen enorm in hun
uitrlijke en gedrag maar toch is hun genoom voor
99,85% hetzelfde. Momenteel zijn er al delen van
het genoom van andere rassen (Duitse herder,
beagle, greyhound, als ook verwante soorten als de
wolf en coyote) in kaart gebracht en dat wordt nog
verder uitgebreid. De boxer en de poedel
verschillen bijvoorbeeld maar in een op de
900DNA-bouwstenen van elkaar. Omdat de verschillen
In de genen zo klein zijn en de verschillen in
uiterlijke kenmerken en gedrag behoorlijk groot, is
de hond een prima model om uit te zoeken welke
genen nu betroken zijn bij een bepaald gedrag of
uiterlijk kenmerk. Dit brengt kennis met zich mee
over de functie van allerlei genen.
Maar er is meer! Honden en mensen hebben een aantal
dezelfde ziekten. waaronder kanker, epileptie en
diabetes. De genen die betroken zijn bij deze
ziektes kunnnen waarscheinlijk In honden
eenvoudiger worden gevonden dan In de mens. Zo Is
het bijvoorbeeld mogelijk om de genen van rassen
met een grote aanleg voor kanker te vergelijken met
rassen met veel minder aanleg. Omdat de
verschillende rassen maar in een beperkt aantal
genen verschillen is de zoektocht naar de genen die
bij de ziekte betrokken zijn eenvoudiger geworden.
Dit is dus informatie waar mens en hond van kunnen
profiteren.
Bron: Nature december 2005 vol 438
Honden ruiken kanker
Dit lijkt allemaal behoorlijk overtuigend. Het is echter nog niet duidelijk of de honden echt kanker detecteren of dat het gaat om algemene ziekte verschijnselen zoals bij een flinke ontsteking. Het vereist nog verder onderzoek zoals het testen met patiënten die andere ziektes onder de leden hebben en uitzoeken hoe vroeg in het ziekteproces honden instaat zijn om kanker te detecteren voordat het in de praktijk bruikbaar wordt. Het zou echte geweldig zijn wanneer we met behulp van de hond eerder instaat zouden zijn om kanker op te sporen. Bron: Integrative Cancer Therapies (vol 5, p 1)
De hond met Alzheimer
De onderwerpen uit de vagen lijst gaan over:
• eetlust
• drinken
• incontinentie
• dag/nacht ritme
• doelloos gedrag
• activiteit en interactie
• waarneming van de omgeving
• desorientatie
• geheugen
• persoonlijkheid verandering
Niet alleen blijkt uit deze studie nog eens dat
hersenveroudering bij honden zeer veel overeenkomst
vertoont met de Ziekte va Alzheimer bij mensen,
maar ook is hiermee een bruikbare vragenlijst
opgesteld. Uit de vragenlijst was af te leiden dat
een aantal honden Alzheimer-achtige verschijnselen
hadden. Het onderzoek van de hersenen bij die
zelfde honden bevestigde dit. Met behulp van de
vragenlijst is dus heel goed te voorspellen of de
hond werkelijk aan Alzheimer-achtige verschijnselen
leid of niet. Dit is dus een heel belangrijk
hulpmiddel voor het stellen van een juiste diagnose
en het inzetten van een behandeling.
Bron: Cognitive disturbances in old dogs suffering
from the canine counterpart of Alzheimer’s disease
J.E. Rofina, A.M. van Ederen, M.J.M. Toussaint , M.
Secrève, A. van der Spek, I. van der Meer, F.J.C.M.
Van Eerdenburg, E. Gruys Brain Research 2005
(artikle in press)