Wij hebben 3 honden: Een Hollandse Herder, een Bulterriër en een Whippet. Prachtig, geweldig hoe deze dieren van elkaar verschillen in uiterlijk en gedrag. Ze verschillen ook heel erg in voorkeuren voor verschillende zaken. Zo wil de Bulterriër graag door de modder baggeren, graven in de aarde happen. De Hollandse Herder ziet dat niet zo zitten. Niet dat ie bang is om vies te worden, maar om dit nu als doel te stellen gaat hem duidelijk te ver. Hij snuffelt lekker, vindt het heel leuk als je een balletje gooit, maar zal zich niet zonder aanleiding druk maken. De Whippet rent graag! Maakt niet uit waar, door de modder, over het gras, in de winter, in de zomer, hij vindt het allemaal prima. Het liefst heeft hij dat anderen dan achter hem aan rennen, maar de meesten geven dit al snel op. Tot zo ver hele leuke verschillen. Maar een ding zit me wel een beetje dwars. Het gaat over het eten. De Bull en de Hollander eten alles. Alles wat voor hen bedoeld is, alles wat voor anderen bedoeld is en ook die dingen waarvan ze vast wel een vermoeden hebben dat het zeker niet voor hen bedoeld is. Alles gaat er in als koek! Brokken, pens, kluiven van buffelhuid, varkensoren, brood, fruit, rauwe kip, gebakken kip, alles. Maar dan de Whippet..... Een kieskauw, verschrikkelijk! Brokken gaan er goed in. Maar dan besluit je ze eens te verwennen met pens. De Bull: opgewonden, slingert er even mee en schrokt het naar binnen. De Hollander: in opperste staat van serieuze vreetlust! Niks spelen, direct verslinden. En dan de Whippet: hij pakt het aan met twee hoektanden, laat het meteen weer vallen, kijkt er naar, kijkt naar me op, kijkt weer naar beneden, kijkt weer op..... zo komen we niet verder. Ik pak het nog eens op en biedt het nog eens aan. "Kijk eens! lekker!" Hij draait zijn kop weg. Zie ik daar afgrijzen in z'n blik? Nu denk je misschien: hij lust geen pens. Maar dit vertoont de Whippet met bijna alle "lekkere honden dingen" die je hem voorhoudt. Kipfilet: alleen gebakken, buffelhuid: pffft, rauw vlees: alsof je hem op z'n poot staat. Dit vind ik persoonlijk nogal irritant. Het is niet heel erg, maar ik wil gewoon die dankbare, schrokkerige, hebberige vraatlustige reactie zien. Maar bij de Whippet vang ik bot.
Totdat we een week geleden van Biofood een aantal kluiven binnen kregen. Ik pakte een kluif en alle drie stonden ze uiterst geïnteresseerd te kijken. Ja, ook de Whippet! Ongelofelijk!Hij pakte de kluif aan en begon te kluiven. Het leek er zelfs op dat hij ervan genoot, maar dat kan toeval zijn.

Dit is 'm: Otto de whippet. Hij kluift!

Tags: voeding, mens&hond

Agressief gedrag is een van de meest voorkomende problemen bij honden. Het kan bestaan uit agressie gericht naar andere honden, naar mensen, en/of naar de eigenaar zelf.
De oplossing voor dit probleem is lang niet eenvoudig.

Op zichzelf is er niets mis met agressie. Het is een normaal gedrag binnen sociale groepen. Het is een gedrag wat ingezet kan worden om aanvallers af te schudden, status of belangrijke bronnen te verdedigen. Agressie wordt pas een probleem wanneer een hond agressief gedag vertoont in een situatie waarin dat niet zou moeten. Of wanneer een hond heel vaak agressie vertoont of een overdreven heftige agressieve reactie vertoont.

Een teef die even gromt wanneer een pup heel brutaal toch nog wil drinken terwijl moeder wegloopt communiceert op die manier dat de grens is bereikt en de pup onmiddellijk moet stoppen. Die grom is agressie. Niets mis mee. Wanneer de teef echter de pup zou bijten en verwonden dan is dat een overdreven reactie die niet normaal is. Een hond die agressie vertoont omdat hij wordt geslagen en vreest voor z'n leven is niet zo vreemd. Maar als een hond iedere confrontatie aangaat door agressie te vertonen of wanneer de prikkel voor agressie niet duidelijk is, spreken we van een probleem.

Problemen met agressief gedrag van de hond zijn voor de eigenaar moeilijk op te lossen. Veelal wordt hulp ingeroepen van een hondengedragstherapeut. Door goed te kijken naar de motivatie van de agressie, de directe oorzaak en de situaties waarin het optreed wordt dan een plan voor behandeling opgesteld. Toch blijft het een lastig probleem en het brengt ook risico's met zich mee (afhankelijk van het agressie-probleem voor de eigenaar zelf of voor de omgeving). Meer onderzoek naar de oorzaak en een mogelijke oplossing van agressief gedrag is dan ook zeer welkom.

Simona Re en collega's hebben onderzocht of er iets lichamelijk anders is bij agressieve honden. Ze hebben in het bloed van 18 Duitse herdershonden de hoeveelheid cholestrol, meervoudig onverzadigde vetzuren, en bilirubine gemeten. Uit een aantal andere onderzoeken kwam naar voren dat de hoeveelheid signaalstof in de hersenen (serotonine) die o.a. betrokken is bij agressief gedrag kan worden beïnvloed door de hoeveelheid vetzuren en cholestrol in het bloed.

De 18 agressieve Duitse herders hebben een lagere concentratie van een bepaald vetzuur (docosahexaenoic zuur) in hun bloed dan niet agressieve Duitse herders. De cholesterol en bilirubine waarde in de agressieve honden is ook lager terwijl de verhouding tussen omega6/omega-3 vetzuren juist hoger is. Betekent dit nu dat je agressieve honden op een dieet moeten zetten met meer cholestrol en meer omega 3 vetzuren? En zijn deze honden agressief geworden door dat hun dieet niet goed was? Dit kunnen we helaas niet afleiden uit dit onderzoek. We weten niet of het dieet de oorzaak was van het verschil. We weten ook niet of aanvulling op het dieet het agressief gedrag vermindert. Uit deze resultaten kunnen we zelfs niet afleiden of de veranderde bloed waarden nu de oorzaak zijn van het agressievere gedrag of juist een gevolg zijn van het agressieve gedrag.

Toch is dit onderzoek wel heel nuttig. Het is namelijk wel een aanwijzing dat er iets lichamelijk anders is in de agressieve honden. De informatie is nog lang niet compleet maar lokt hopelijk wel uit tot verder onderzoek. In een vervolg onderzoek zou bijvoorbeeld kunnen bestudeerd of honden die meer cholesterol en een andere vetzuurverhouding in hun dieet krijgen minder agressie gaan vertonen.

Kennis over de invloed van dieet op agressief gedrag zou de mogelijkheden om de probleem op te lossen wellicht kunnen ondersteunen

Bron:
Aggressive dogs are characterized by low omega-3 polyunsaturated fatty acid status
Vet Res Commun. 2007 Sep 19
Simona Re, Marco Zanoletti & Enzo Emanuele

Tags: gedrag, agressie, voeding

Ik wil eten wat jij eet! Niet alleen voor kinderen blijkt dat te gelden maar ook honden schijnen zich te laten lijden in hun voedsel voorkeur door wat soortgenoten net gegeten hebben. Een hond (we noemen hem even de trend zetter) krijgt een maaltijd voorgeschoteld die naar basilicum of tijm smaakt. Vervolgens krijgt een andere hond (deze noemen we de trend volger), na aan deze hond gesnuffeld te hebben, de keuze tussen een maaltijd die met tijm of basilicum op smaak is gebracht. De trend volger zal nu in de meeste gevallen kiezen voor dezelfde smaak als de trend zetter. Honden hebben dus een voorkeur voor voedsel waarvan ze de geur net aan de adem van een andere hond hebben geroken.
Nu is dit fenomeen niet uniek. Ook ratten vertonen soortgelijk gedrag. door aan de bek van een andere rat te ruiken weten welk voedsel hun soortgenoot gegeten heeft en dus veilig gegeten kan worden. Dit gedrag is niet nuttig voor echte carnivoren zoals tijgers of wolven. Deze dieren eten min of meer altijd het zelfde; vlees. Maar voor omnivoren is de keuze in voedsel veel gevarieerder. Dus is een richtlijn in wat veilig is en wat niet wel zo handig. Ratten kunnen zelfs aan de hand van menselijke adem een voorkeur voor een bepaald voedsel ontwikkelen (Galef 2005). Niet zo gek natuurlijk voor een dier wat al zo lang in de nabijheid van mensen leeft en veelal het (rest) voedsel van mensen eet. Dit is tevens nog een overeenkomst tussen rattenen honden. Ook honden leven al zeer lang bij mensen en hebben al die tijd hun voedsel gewoonten aangepast aan wat er in de nabijheid van vroege nederzettingen van mensen te vinden was (Coppinger and Coppinger, 2001). Het is niet onderzocht in dit artikel maar het zou best eens kunnen dat honden ook een voorkeur voor voedsel kunnen ontwikkelen door menselijke adem te ruiken na de maaltijd.

Bron:
Behavioural Processes 74 (2007) 104–106
Dogs acquire food preferences from interacting with recently fed conspecifics
Gwen Lupfer-Johnson, Julie Ross

Wolves evolve into dogs. In: Coppinger,R., Coppinger, L. (Eds.), Dogs: A Startling New Understanding of Canine Origin, Behavior and Evolution. Scribner, New York, NY, pp. 39–67.
Coppinger, R., Coppinger, L., 2001.

Social learning. In: Whishaw, I., Kolb, B. (Eds.), The Behavior of the Laboratory Rat: A Handbook with Tests. Oxford University Press, New York, NY, USA, pp. 363–370.
Galef Jr., B.G., 2005.

Tags: voeding, gedrag, mens&hond

Al een geruime tijd woedt er een discussie op ons forum over hondenvoeding. Voor en tegenstanders van brokvoer brengen argumenten naar voren waarom het een beter zou zijn dan het ander. Wie hier meer van wil weten doet er goed aan het forum te bezoeken.

Als deelnemer aan deze discussie kwam ik in een zoektocht naar informatie op het internet op de site van de Stichting Nationaal Centrum voor Wetenschap en Technologie. Hier staat een artikel over een model van het honden maag-darm kanaal dat uitstekend gebruikt kan worden om het verteringsproces van hondenvoeding te kunnen volgen. Het model bestaat uit buizen, slangen en kleppen die de peristaltische bewegingen en de juiste temperatuur kunnen nabootsen. Het hondenmodel kreeg de naam FIDO (functional gastrointestinal dog model). Onderzoek naar goede voeding voor de hond is van groot belang.

Wie wil nu niet dat z'n hond een goede, gezonde maaltijd krijgt. Wat dat dan moet zijn en hoe goed bepaalde voedingsmiddelen door de hond verteerd worden weten we vaak niet. De hond is al heel lang als huisdier bij de mens maar nog steeds ontbreekt diepgaand inzicht over de juiste voeding. Uit ethisch oogpunt is het niet altijd wenselijk om te onderzoeken wat er allemaal gebeurt tijdens de vertering in het maag-darmstelsel van de hond. Daarom worden er proefdieren gebruikt wat ook weer ethische bezwaren oplevert. FIDO van TNO bied dus de mogelijkheid om dit te het verteringsproces te onderzoeken zonder dat dit proefdieren kost.


Bron: KennisLink: TNO in vitro modellen van het maag-darm kanaal als alternatief voor dierproeven

Tags: voeding