Agressief gedrag is een van de meest voorkomende problemen bij honden. Het kan bestaan uit agressie gericht naar andere honden, naar mensen, en/of naar de eigenaar zelf.
De oplossing voor dit probleem is lang niet eenvoudig.

Op zichzelf is er niets mis met agressie. Het is een normaal gedrag binnen sociale groepen. Het is een gedrag wat ingezet kan worden om aanvallers af te schudden, status of belangrijke bronnen te verdedigen. Agressie wordt pas een probleem wanneer een hond agressief gedag vertoont in een situatie waarin dat niet zou moeten. Of wanneer een hond heel vaak agressie vertoont of een overdreven heftige agressieve reactie vertoont.

Een teef die even gromt wanneer een pup heel brutaal toch nog wil drinken terwijl moeder wegloopt communiceert op die manier dat de grens is bereikt en de pup onmiddellijk moet stoppen. Die grom is agressie. Niets mis mee. Wanneer de teef echter de pup zou bijten en verwonden dan is dat een overdreven reactie die niet normaal is. Een hond die agressie vertoont omdat hij wordt geslagen en vreest voor z'n leven is niet zo vreemd. Maar als een hond iedere confrontatie aangaat door agressie te vertonen of wanneer de prikkel voor agressie niet duidelijk is, spreken we van een probleem.

Problemen met agressief gedrag van de hond zijn voor de eigenaar moeilijk op te lossen. Veelal wordt hulp ingeroepen van een hondengedragstherapeut. Door goed te kijken naar de motivatie van de agressie, de directe oorzaak en de situaties waarin het optreed wordt dan een plan voor behandeling opgesteld. Toch blijft het een lastig probleem en het brengt ook risico's met zich mee (afhankelijk van het agressie-probleem voor de eigenaar zelf of voor de omgeving). Meer onderzoek naar de oorzaak en een mogelijke oplossing van agressief gedrag is dan ook zeer welkom.

Simona Re en collega's hebben onderzocht of er iets lichamelijk anders is bij agressieve honden. Ze hebben in het bloed van 18 Duitse herdershonden de hoeveelheid cholestrol, meervoudig onverzadigde vetzuren, en bilirubine gemeten. Uit een aantal andere onderzoeken kwam naar voren dat de hoeveelheid signaalstof in de hersenen (serotonine) die o.a. betrokken is bij agressief gedrag kan worden beïnvloed door de hoeveelheid vetzuren en cholestrol in het bloed.

De 18 agressieve Duitse herders hebben een lagere concentratie van een bepaald vetzuur (docosahexaenoic zuur) in hun bloed dan niet agressieve Duitse herders. De cholesterol en bilirubine waarde in de agressieve honden is ook lager terwijl de verhouding tussen omega6/omega-3 vetzuren juist hoger is. Betekent dit nu dat je agressieve honden op een dieet moeten zetten met meer cholestrol en meer omega 3 vetzuren? En zijn deze honden agressief geworden door dat hun dieet niet goed was? Dit kunnen we helaas niet afleiden uit dit onderzoek. We weten niet of het dieet de oorzaak was van het verschil. We weten ook niet of aanvulling op het dieet het agressief gedrag vermindert. Uit deze resultaten kunnen we zelfs niet afleiden of de veranderde bloed waarden nu de oorzaak zijn van het agressievere gedrag of juist een gevolg zijn van het agressieve gedrag.

Toch is dit onderzoek wel heel nuttig. Het is namelijk wel een aanwijzing dat er iets lichamelijk anders is in de agressieve honden. De informatie is nog lang niet compleet maar lokt hopelijk wel uit tot verder onderzoek. In een vervolg onderzoek zou bijvoorbeeld kunnen bestudeerd of honden die meer cholesterol en een andere vetzuurverhouding in hun dieet krijgen minder agressie gaan vertonen.

Kennis over de invloed van dieet op agressief gedrag zou de mogelijkheden om de probleem op te lossen wellicht kunnen ondersteunen

Bron:
Aggressive dogs are characterized by low omega-3 polyunsaturated fatty acid status
Vet Res Commun. 2007 Sep 19
Simona Re, Marco Zanoletti & Enzo Emanuele

Tags: gedrag, agressie, voeding