Voedselvoorkeur bij honden wordt beïnvloed door sociale contacten
04/06/07/19:28 Opgeslagen in: (honden)gedrag
Ik wil eten wat jij eet! Niet alleen voor kinderen
blijkt dat te gelden maar ook honden schijnen zich
te laten lijden in hun voedsel voorkeur door wat
soortgenoten net gegeten hebben. Een hond (we
noemen hem even de trend zetter) krijgt een
maaltijd voorgeschoteld die naar basilicum of tijm
smaakt. Vervolgens krijgt een andere hond (deze
noemen we de trend volger), na aan deze hond
gesnuffeld te hebben, de keuze tussen een maaltijd
die met tijm of basilicum op smaak is gebracht. De
trend volger zal nu in de meeste gevallen kiezen
voor dezelfde smaak als de trend zetter. Honden
hebben dus een voorkeur voor voedsel waarvan ze de
geur net aan de adem van een andere hond hebben
geroken.
Nu is dit fenomeen niet uniek. Ook ratten vertonen soortgelijk gedrag. door aan de bek van een andere rat te ruiken weten welk voedsel hun soortgenoot gegeten heeft en dus veilig gegeten kan worden. Dit gedrag is niet nuttig voor echte carnivoren zoals tijgers of wolven. Deze dieren eten min of meer altijd het zelfde; vlees. Maar voor omnivoren is de keuze in voedsel veel gevarieerder. Dus is een richtlijn in wat veilig is en wat niet wel zo handig. Ratten kunnen zelfs aan de hand van menselijke adem een voorkeur voor een bepaald voedsel ontwikkelen (Galef 2005). Niet zo gek natuurlijk voor een dier wat al zo lang in de nabijheid van mensen leeft en veelal het (rest) voedsel van mensen eet. Dit is tevens nog een overeenkomst tussen rattenen honden. Ook honden leven al zeer lang bij mensen en hebben al die tijd hun voedsel gewoonten aangepast aan wat er in de nabijheid van vroege nederzettingen van mensen te vinden was (Coppinger and Coppinger, 2001). Het is niet onderzocht in dit artikel maar het zou best eens kunnen dat honden ook een voorkeur voor voedsel kunnen ontwikkelen door menselijke adem te ruiken na de maaltijd.
Bron:
Behavioural Processes 74 (2007) 104–106
Dogs acquire food preferences from interacting with recently fed conspecifics
Gwen Lupfer-Johnson, Julie Ross
Wolves evolve into dogs. In: Coppinger,R., Coppinger, L. (Eds.), Dogs: A Startling New Understanding of Canine Origin, Behavior and Evolution. Scribner, New York, NY, pp. 39–67.
Coppinger, R., Coppinger, L., 2001.
Social learning. In: Whishaw, I., Kolb, B. (Eds.), The Behavior of the Laboratory Rat: A Handbook with Tests. Oxford University Press, New York, NY, USA, pp. 363–370.
Galef Jr., B.G., 2005.
Nu is dit fenomeen niet uniek. Ook ratten vertonen soortgelijk gedrag. door aan de bek van een andere rat te ruiken weten welk voedsel hun soortgenoot gegeten heeft en dus veilig gegeten kan worden. Dit gedrag is niet nuttig voor echte carnivoren zoals tijgers of wolven. Deze dieren eten min of meer altijd het zelfde; vlees. Maar voor omnivoren is de keuze in voedsel veel gevarieerder. Dus is een richtlijn in wat veilig is en wat niet wel zo handig. Ratten kunnen zelfs aan de hand van menselijke adem een voorkeur voor een bepaald voedsel ontwikkelen (Galef 2005). Niet zo gek natuurlijk voor een dier wat al zo lang in de nabijheid van mensen leeft en veelal het (rest) voedsel van mensen eet. Dit is tevens nog een overeenkomst tussen rattenen honden. Ook honden leven al zeer lang bij mensen en hebben al die tijd hun voedsel gewoonten aangepast aan wat er in de nabijheid van vroege nederzettingen van mensen te vinden was (Coppinger and Coppinger, 2001). Het is niet onderzocht in dit artikel maar het zou best eens kunnen dat honden ook een voorkeur voor voedsel kunnen ontwikkelen door menselijke adem te ruiken na de maaltijd.
Bron:
Behavioural Processes 74 (2007) 104–106
Dogs acquire food preferences from interacting with recently fed conspecifics
Gwen Lupfer-Johnson, Julie Ross
Wolves evolve into dogs. In: Coppinger,R., Coppinger, L. (Eds.), Dogs: A Startling New Understanding of Canine Origin, Behavior and Evolution. Scribner, New York, NY, pp. 39–67.
Coppinger, R., Coppinger, L., 2001.
Social learning. In: Whishaw, I., Kolb, B. (Eds.), The Behavior of the Laboratory Rat: A Handbook with Tests. Oxford University Press, New York, NY, USA, pp. 363–370.
Galef Jr., B.G., 2005.
|